وداع ماه مبارک رمضان در صحیفه سجادیه


خدایا اى کسى که در برابر احسان به خلق مزد نمى ‏خواهى،


و اى کسى که از بخشش پشیمان نمى‏ شوى،


و اى کسى که مزد بنده خود را افزون از عمل


ى ‏بخشى و برابر نمى‏ دهى،


نعمتت بى ‏سابقه استحقاق، و عفوت به آئین تفضل،


و عقوبتت عدل، و قضایت خیر است


اگر عطا کنى عطایت را به منت آلوده نمى‏سازى،


و اگر منع کنى منعت از روى ستم نیست.


هر که ترا شکر گزارد جزاى شکر مى‏ دهى،


و حال آنکه تو خود او را به شکر ملهم ساخته ‏اى


و هر که سپاس ترا بجا آورد پاداش مى‏ بخشى


در صورتى که تو خود سپاس به او آموخته‏ اى،


پرده مى ‏پوشى بر آنکه اگر مى‏خواستى او را رسوا مى ‏ساختى،


و بخشش مى ‏کنى بر کسى که اگر مى‏ خواستى از او دریغ مى ‏داشتى،


در حالى که آن دو از جانب تو سزاوار رسوائى و منعند.


ولى تو کارهاى خود را بر پایه تفضل بنا نهاده ‏اى،


و قدرتت را بر آئین گذشت روان ساخته‏ اى،


و آنکه را عصیان تو کرده به حلم تلقى نموده ‏اى،


و آنکه را در باره خود قصد ستم کرده مهلت داده ‏اى.


تو ایشان را به مداراى خود مهلت مى ‏دهى تا مگر باز گردند،


و در مؤاخذه ایشان شتاب نمى‏ کنى تا مگر توبه کنند


تا کسى از ایشان که بر خلاف رضاى تو


مستوجب هلاک شده به مهلکه در نیفتد،


و کسى از ایشان که به سوء استفاده از نعمت تو


سزاوار بدبختى شده بدبخت نگردد


مگر بعد از آنکه راه هر بهانه بر او بسته شود


و حجت از هر حجت بر او تمام گردد.


و این اتمام حجت پر تو کرمى


از آفتاب عفو تو است اى خداى کریم


و میوه منفعتى از بوستان شفقت تو است اى خداى حلیم


توئى که براى بندگانت درى بسوى عفو خود گشوده اى،


و آن را توبه نامیده‏ اى و بر آن در راهنمائى


از وحى خود قرار داده‏ اى تا آن را گم نکنند،


پس تو خود که منزه و جاوید است نامت،


فرموده ‏اى «بسوى خدا توبه‏اى خالص و پیراسته از نفاق کنید.


تا مگر پروردگارتان گناهانتان را محو کند،


و شما را به بهشتى که نهرها از زیر درختان آن روان است در آورد.».



در آن روز که خدا پیغمبر خود را و آنان را که


به او ایمان آورده ‏اند خوار نمى ‏گذارد،


و در حالى که نورشان پیش رویشان


و از سمت راستشان روان است مى ‏گویند:


اى پروردگار ما، نور ما را براى ما کامل ساز و ما را بیامرز،


زیرا که تو بر هر چیز توانائى پس بعد از گشودن در،


و به پا داشتن راهنما، عذر آن کس که از ورود


به آن منزل غفلت ورزد چه خواهد بود؟!


«گر گدا کاهل بود تقصیر صاحبخانه چیست؟» .



و توئى که در معامله، بر عطاى خود به بندگان، افزوده‏ اى؛


تا در تجارتهاشان، با تو سود برند،


و در *** کردن بسوى تو کامیاب گردند،


و از تو بهره‏اى افزون یابند و به همین سبب

 


تو خود که مبارک نام و بلند مقامى فرموده ‏اى:


«هر که کار نیکى بجا آورد پس مزدش ده برابر آن است


و هر که کار بدى را مرتکب شود


پس جز بمانند کارش کیفر داده نمى ‏شود»


و نیز فرموده‏ اى: «مثل کسانى که


اموال خود را در راه خدا انفاق مى ‏کنند؛


مانند دانه‏اى است که هفت خوشه برویاند


که در هر خوشه صد دانه باشد،


و خدا این شمار را براى هر که بخواهد مضاعف مى ‏سازد»


و نیز فرموده ‏اى: «کیست آنکه به خدا قرض الحسنه ‏اى دهد


تا خدا آن را برایش چندین برابر سازد؟»



و همچنین نظائر این وعده‏ ها از افزایشهاى حسنات


که در قرآن نازل فرموده ‏اى.


و توئى که بوسیله تشویقت که متضمن بهره بندگان است


آنان را به امورى هدایت فرموده ‏اى


که اگر آن را از ایشان مى‏پوشیدى


چشمهاشان آن را درک نمى‏ کرد،


و گوشهاشان آن را فرا نمى‏ گرفت،


و دست اندیشه ایشان به آن نمى‏ رسید


از این رو فرموده ‏اى: «مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم،


و مرا سپاس بگزارید و کفران مکنید»


و نیز فرموده ‏اى: «هر آینه اگر شکر کنید شما را فزونى دهم،


و اگر کفران کنید همانا که عذاب من سخت است.»


و نیز فرموده ‏اى: «مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم،


آنانکه از خواندن من کبر مى ‏ورزند زود است که به خوارى به دوزخ در آیند.».



پس دعاى خود را عبادت و ترکش راتکبر نامیده‏ اى،


و بر ترک دعا به دخول دوزخ با خوارى تهدید فرموده ‏اى.


و به این سبب بندگان ترا به نعمتت یاد کردند،


و به فضیلت شکر گزاردند، و بر حسب فرمانت ترا خواندند،


و براى افزودن احسانت در راه تو صدقه دادند،


و تنها راه نجاتشان از خشم تو


و دست یافتنشان بر رضاى تو در آن بود.


و اگر مخلوقى مخلوق دیگر را بمانند آنکه


تو بندگانت را به خود راهنمائى کرده ‏اى،


بسوى خود راهنمائى مى ‏کرد مورد ستایش مى ‏بود.


پس ترا سپاس تا آنجا که راهى در سپاس تو یافت شود،


و تا آنجا که براى سپاس لفظى که در ستایش تو بکار رود


و معنائى که به سپاس منصرف گردد باقى باشد.


اى کسى که احسان و فضل را بر بندگانت انعام فرموده‏ اى،


و ایشان را به نعمت و عطا فرا گرفته‏ اى،


چه آشکار است در زندگى ما نعمت تو!


و چه سرشار است بر ما احسان انعام تو!


و چه بسیار ما را به نیکى و احسان خود اختصاص داده ‏اى


ما را به دین برگزیده و آئین پسندیده و راه آسان خود رهبرى فرموده ‏اى،


و به تقرب نزد خویش، و رسیدن به کرامت خویش بینا ساخته ‏اى.



خدایا و تو ماه رمضان را از جمله آن وظائف ممتاز


و فرائض مخصوص قرار داده ‏اى:


همان ماه رمضان که آن را


از همه ماهها اختصاص بخشیده‏ اى،


و از همه زمانها و روزگارها برگزیده ‏اى،


و بر همه اوقات سال برترى داده‏ اى،


به سبب قرآن و نورى که در آن فرو فرستاده‏ اى


و به سبب آنکه ایمان را در آن ماه مضاعف ساخته ‏اى،


و روزه را در آن ماه واجب کرده ‏اى،


و بپا خاستن براى عبادت را در آن ترغیب فرموده‏ اى،


و شب قدر را در آن تجلیل نموده‏ اى:

 


آن شب قدر را که خود از هزار ماه بهتر است.


ما را به سبب آن بر سایر امتها تفضیل داده‏ اى،


و به فضیلت آن بجاى اهل ملتها برگزیده ‏اى


از این رو روزش را بفرمان تو روزه داشتیم.


و شبش را بیارى تو به عبادت برخاستیم.


در حالى که بوسیله صیام و قیامش خود را


در معرض آن رحمتى که ما را بر آن عرضه کرده‏ اى

/ 1 نظر / 19 بازدید
کریو رایگان

کانت کریو رایگان...با قابلیت بروز رسانی خودکار nod32‎ http://www.aparat.com/v/TlNic server : kerio.mrtunnel.ir user : public password : secret‎