Imam Mahdi will come from, or universe

رابعه قزداری
نویسنده : hgoli - ساعت ۱:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱٤ مهر ۱۳٩۱
 

رابعه عدویه از عارفان قرن دوم هجری است. وی دختر اسماعیل عدوی قیسی است که در نیکوکاری مشهور بوده و در زهد و عبادت اخبار بسیار از او رسیده است. در بصره متولد شد و به بیت المقدس مهاجرت کرد و در آنجا به سال 135 هجری زندگی را بدرود گفت.

وی با صوفیانی چون حسن بصری، سفیان ثوری و مالک دینار هم‌دوره بود.

 رابعه عارف باالله و سوخته عشق و اشتیاق. 

در احوال او آورده اند : یک روز به کوه رفته بود خیلی از آهوان و حیوانات گرد او جمع شده بودنند و او را نظاره می کردنندو به رابعه علاقه داشتند. ناگاه حسن بصری در آن مسیر حاظر شد چون حیوانات حسن را بدیدند همه به یکبار برفتند و آنجا خالی شد. حسن بصری وقتی این صحنه را دید متغیر شد . رابعه را دید گفت چرا این حیوانات از من فرار کردنند ولی با تو انس دارند؟ رابعه گفت: تو امروز چه خورده ای؟ گفت اندکی پیه با پیاز. گفت ای حسن بصری تو پیه ایشان خورده ایید چگونه از تو فرار نکنند.  الفت در میان نیست.

 

همه چیز خوب است اما برای خدا

رابعه در سایه عنایت خداوندی به مقامی رسیده بود که هیچگونه احساس نیازی به مردم نمی کرد . نقل است که او هرگز از مردم چیزی نپذیرفت و می گفت : « ما لی حاجه بالدنیا » ؛ مرا به دنیا نیازی نیست . اما آنچه رابعه را جزو اغنیای عرفا قرار داده بود از یک سو محبت وافر به خدا و از سوی دیگر حزن شدید و خوف زیادنسبت به باریتعالیی بودوی درباره حزن می گفت باید بیشتر متآثر باشیم چرا که کمترحزن می خوریم و باید بنالیم که چرا کم می نالیم . بنابر این باید رابعه را از جمله افرادی بدانیم که حزن و خوف و محبت الهی را با هم داشته اند .

 

نقل است که وقتی دیگر به مکه می رفت . در میان راه کعبه را دید که به استقبال او آمده بود . رابعه گفت :مرا رب البیت می باید بیت چه کنم ؟ استقبال مرا از من تقرب الی شبرا تقربت الیه ذرعا می باید . کعبه را چه بینم . مرا استطاعت کعبه نیست ، به جمال کعبه چه شادی نمایم ؟

 

بار خدایا ! اگر مرا در دوزخ کنی


من فریاد برآرم که

وی را دوست داشتم؛ با دوست این کنند؟!

از گفتار اوست: همچنانکه گناهانتان را پنهان می کنید نیکویی هایتان را پنهان کنید.